ΑΝΙΑ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Στα στενά όρια του λογισμού, σε βλέπω να κινείσαι ανυπόμονα, μιλάς, δεν στέκεσαι σε μια μεριά, λυγίζεις και σταματάς μονάχα να στοχαστείς, δεν με ακούς και συλλογιέσαι πόσο χαμένα τα 'χεις, φοβάσαι, σε βλέπω να έχεις γυρισμένη τη πλάτη, δεν με κοιτάς.

Ο νους σου υπερβαίνει την στιγμή και ξαναρχίζεις να μιλάς, με παραπέμπεις στη σιωπή, σε μια μοναξιά, στα απόνερα ενός διαλόγου που δεν μας οδηγεί πουθενά. Όσα είπες στην αρχή ότι ένιωσες, τα απέσυρες και τα ξέχασες ηδη, γύρισες στη κανονικότητά σου, σε μια ζωή τελματωμένη, ικανοποιώντας το πάγιο αίτημα των καιρών μας, την σιγουριά, το βόλεμα, την μονοτονία.

Το μονοπάτι

Βλέπω το φεγγάρι να φεύγει και θυμάμαι τα παλιά, μπορεί να είναι μια πλάνη, ίσως και όχι. Τα άστρα γεμίζουν το τοπίο και όλα μοιάζουν ιδανικά, είναι ένα μονοπάτι που φοβάμαι να διαβώ. Ένα μονοπάτι καθημερινό, το μονοπάτι της ζωής μου και κάθε βήμα μου με κόβει σαν μαχαίρι, κάθε πλάκα στρωμένη στον δρόμο είναι μια ανάμνηση και πόνος στην καρδιά.

Αυτοί που το προσπερνάνε σιωπηλά, αδιαφορούνε για μένα και ας ήμουν εκεί παλιά. Δεν θα το καταλάβουν ποτέ, μήτε θα το περπατήσουν ξανά μέχρι να «φύγω» οριστικά, αναγκάζομαι να τους θυμάμαι και να αναπολώ τα βήματα που έκανα μαζί τους στο μονοπάτι της ζωής.

Ο Ζωγραφός

Μέσα σε χρώματα βγαλμένα απο παλέτα
Συνδυασμοί που δεν έχεις φανταστεί
Πλάθουνε άσχημα περίεργα πορτρέτα
Που τρώνε την αλήθεια στη στιγμή

Περνάνε ώρες και φεύγουνε απο δίπλα
Με σκέψεις κάθεσαι και φτάνεις στον Θεό
Όλα μαζί φτιάχνουνε μια τρέλα
Και απαρνείσαι καθετι ωραίο

Λάμψε χαμένο διαμάντι

Πιάστηκες σε μια παγίδα αράχνης
που σαν λαβύρινθος σε κρατά
και σκεπτόμενος διχως λάθη
νόμισες πως θα πετάς

Έλα αυλητή , χρυσοχώε και δάσκαλε
άσε την ατιμή αυτη ζωή
μην εύχεσαι για μαύρα όνειρα
όταν την ζωη σου δεν συνειδητοποιείς

Ο ΓΑΜΟΣ

Με αυτό το δαχτυλίδι που δίνω
εύχομαι μαζί σου να μείνω
στα άσχημα να φεύγεις μακρυά
στα καλά μόνο με δάκρυα κοντά
Δεν ζητώ αφοσιώση και πίστη
μα μόνο την αγκαλιά σου να σβήσει
αυτό το χρυσό που στόλισμα πάνω
μαύρο στην ψυχή μου θα βάλω

MR. CRAVEN

I saw the old man Craven
upon his hand there was a raven
it held black eyes to see
future and what the fates decree
He was smiling like a clown
so i heard a dog to moan
before the sunset of the sun
here comes the only one
"Mr Craven what will be ?
What are you ready to see ? "

ΠΑΥΣΗ , ΣΥΝΕΧΙΣΗ , ΜΗΔΕΝ

Είναι μία λέξη που έπεσε απο τα χείλη σου

Είναι μια αγκαλιά που ξέβρασε η επιθυμία σου
Είναι μια ματιά που άλλαξε το είναι σου
Είναι μια ζέστη "πίνε, πίνε" φώναζε στα στήθη σου

Ήταν μία πεταλούδα που θύμιζε
μόνο θύμιζε
και σαν αέρας σφύριζε
ποτέ δεν φώναζε

Μία ωραία αίσθηση/ανάμνηση. Δύο λόγια απλά/δυνατά.

Όταν αισθάνθηκες το φως να σε ακουμπά
απαλά θυμήθηκες την τρυφερότητα.
Γύρισες την πλάτη ,ξέχασες πως μοιάζει.
Μέσα στην νύχτα περπατάς αναζητόντας τρυφερότητα.
ακούς , παρατηρείς , οσφρίζεσαι ακουμπάς , γεύεσαι , νιώθεις. 

ΔΥΣΗ

Ωκεανός σκιών , χλωμών παιδιών
διαβολικών μασκών , προσωπείων,
διάφανα παραπετάσματα αλαζονείας
καρφωμένα στην ψυχή και στο είναι.


Κρυφτό άπειρου νεανικού πνεύματος
ανάμεσα σε έμπειρο δάσος , αιώνιο.
Ματιές αποκρυσταλλομένων οντοτήτων
με φόντο δύσεις γερασμένων υπάρξεων.

Η ηχώ των νεκρών

Σαν οι νεκροί να σου αιχμαλωτίζουν τη συνείδηση, ζητώντας έλεος.

Ζόμπι στο μυαλό, σκιές του ζωντανού εαυτού τους.

Έχοντας σαν όπλο, μόνο τον φόβο της όψης του σάπιου σώματος, του αποκρουστικού προσώπου, κι όλων αυτών των τρομαχτικών πραγμάτων.

Αυτό που νιώθω τώρα

(Αυτό που νιώθω τώρα είναι) ένας ήπιος ίλλιγγος, σαν να μουδιάζει το μέσα μου. Ένα νυχτερινό ηλεκτροσόκ αναταράσσει το είναι μου. Βάλσαμο ο ύπνος, είναι η γέφυρα απολύτρωσης που οδηγεί στην αναγέννηση του αύριο.

Poetry is a draped Mirror

Poetry is a draped mirror

Shadows contact its percale frequently

Putting on ostensibly nasty clothes

They move on.

Yet , creatures glimpse the purest glass

Charmed , notice has been initiated …

Creatures  see themsleves through the glass

And as a firstborn , staring in the stare

Of its own eyes , get scared.

Creatures see themsleves through the glass

And as a beast , staring in the stare

Of its own eyes , break glass into shivers.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ

Ένα βράδυ στάθηκε εμπρός μου στο έρημο μπαλκόνι, με συναισθήματα γεμάτος, έστριψε ένα τσιγάρο και στο ποτήρι του το αδειανό βρέθηκε να κοιτά απελπισμένος, μού διηγήθηκε την ιστορία του στα παρακάτω λόγια:

The wedding - The eternal witness

Old manners and ancient memory

Imprisoned in infinte depths

Of human soul

Unleashed with pagan pride

Ritualistic nights and moons’ ceremony

Exact place in whole cosmos

as one key to a door

This night the stars we ride

Spirits blackened , others in white

leading us to alter-realms

to meet their lord

Circle

Oh Skies of endless azure veil

Shroud my sleep till the dawn

Lest lady zero-entity preveils

Expelling outright with a reflex frown

Oh Ladies of Murk and Gloom

Escort the silver cloak of Moon

Copulating darkness in my room

Leading my subsistence to you

Στην λάθος πλευρά

Έπιασα κουβέντα στον Θεό, ρώτησα «τι μπορεί να έκανα που δεν ήτανε σωστό»;
Ρώτησα τον διάβολο, «Μην δίνεις σημασία, μόνο εγώ σε συμπονώ».
Μπερδεμένος τώρα, βλέπω την ζωή να προσπερνά,
τώρα με κρίνουν για τα λάθη, λες και είμαι ένα από αυτά.

ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Είναι ώρες που κοιτώ εσένα και χάνομαι
Είναι στιγμές που τα λόγια σου σκέφτομαι
Είναι μέρες που χαζεύω τα αστέρια στα μάτια σου
Είναι αναμνήσεις που θυμάμαι την λάμψη σου

Και είναι όλα αυτα
που δεν εζησά ,
που δεν ένιωσα ,
που μετάνιωσα ,
και που ξέχασα
επειδή

Δεν ήμουνα ποτέ μαζί σου .

ΝΙΚΟΣ ΡΕΒΙΘΗΣ

ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΙΧΑ ΦΤΕΡΑ

Μονο αν ειχα φτερα

να υπερβω την ζωη μου

και απο ψηλα να δω τα παθη μου

σημαδια μες στο χαος

και την αγαπη μου

κουκιδα στον οριζοντα

Μονο αν ειχα φτερα λεω

να μπουρουσα να σκορπισω

τον ερωτα μου και το πονο μου

στους πεντε ανεμους 

να σε κοιτταξω αδιαφορα

και να ξαναγελασω...

                     

Αρλεκίνος

Το δάκρυ στο πρόσωπο μου ειναι σύμβολο 
χαμένης μαγείας.
Η καρδιά στο δεξί μου μάγουλο ειναι σύμβολο 
ανέκφραστης ευαισθησίας.

Ο Λόγος

Όλα άρχισαν από τον λόγο που έσυρε την πένα μου στο λευκό χωρίς σειρές φύλλο χαρτιού. Κανείς δεν σκέφτεται τι βγαίνει από το στόμα του όταν αυτό που έχει να πει δεν βγαίνει κι από την ψυχή του... 

Το παν στον προφορικό και γραπτό λόγο είναι να υπάρχει λόγος υπάρξεως του. Ο πειραματισμός φυσικά αρχίζει από τον ίδιο μου τον εαυτό.